De provincie Limburg gebruikt cookies om jouw surfervaring op deze website gemakkelijker te maken. Meer info
Ga verder
Outreachend werken

Outreachend werken

Wie komt er naar jouw werking? En wie niet?
Wie zie je op de activiteiten van je team? En wie niet?
Wie maakt er gebruik van je aanbod? En wie niet?

Maatschappelijk kwetsbare groepen vinden niet altijd even gemakkelijk hun weg in onze samenleving. Ze botsen op heel wat hindernissen onderweg. Daardoor lopen ze vaak de voordelen, faciliteiten en bescherming mis die de samenleving haar burgers biedt.

Outreachend werken wil de maatschappelijke voorzieningen (zoals kinderopvang, hulp- en dienstverlening, jeugdwerk, gezondheidszorg en vrijetijdsaanbod) toegankelijk maken voor iedereen. De kern van outreachend werken is dat je als hulpverlener, jeugdwerker, begeleider of consulent zelf naar de doelgroep toestapt. Door een actieve en participatieve houding kun je kwetsbare groepen bereiken die anders niet of nauwelijks bereikt worden.

Verstild beeld van verschillende mensen op een bank tegen een muur.

(Tekst in beeld)
OUTREACHEND WERKEN

Een man en vrouw zitten samen aan tafel voor een interview. De man praat.

Mustafa Harraq
Ik probeer mijn methodieken steeds te perfectioneren, zeker naargelang van de doelgroep
die ik zelf help.

(Tekst in beeld)
MUSTAFA HARRAQ
ACV-bijblijfconsulent, coach en vormingswerker

Mustafa
Wie zijn dat? Bijvoorbeeld daklozen, mensen in de armoede, mensen met een strafblad, met psychologische problemen, verslavingsproblemen, langdurig werklozen.

Maar ik geloof ook niet in die brochures. Ik geloof dat het voor sommige doelgroepen wel makkelijker is. Ze zoeken misschien op internet of raadplegen brochures, maar voor wie ik wil werken, voor hen die het het moeilijkste hebben ... Zij kijken niet naar brochures. Ze worden gek gemaakt met brochures. Overal liggen brochures. Ze pakken zo'n brochure en kijken ernaar, maar eigenlijk verdiepen ze zich er verder niet in. Zulke mensen zou je moeten proberen met contacten te bereiken.

Dus zeg ik: “Stap naar hen toe.” Ik ben nu van het onthaalbureau hierheen gelopen. Ik ben veel mensen tegengekomen van wie ik weet dat ze 'n strafblad hebben, dat ze in armoede leven,
dat ze aan de drugs zijn. Ik weet waar ik voor een actie ex-gedetineerden moet vinden. Ik ga gewoon bij die groep staan en een beetje zeveren over het weer en weet ik veel. Binnen de kortste keren
heb ik vier of vijf man die ik kan meenemen naar een actie.

Wat ik zeker toepas bij m'n contacten, is natuurlijk luisteren. Zodra ik iemand bel of met iemand een gesprek heb, probeer ik een beetje te achterhalen of hij kinesthetisch, auditief of visueel is. Je hoort dat aan hoe iemand babbelt, hoe hij praat. Als hij zegt "Ik zie het niet meer zitten." of "Ik voel dat het niet meer gaat." Als hij zegt "Ik zie 't niet zitten.", dan is hij uitgesproken visueel. Dan probeer ik ook vragen te stellen met een visueel karakter, zoals "Hoe zie je je toekomst?" Ik ga dan niet zeggen: "Hoe voel je je?" Als je dan gevoelsmatig gaat praten, zal hij je sowieso afblokken. Dus eigenlijk probeer je in principe mee te gaan met zijn taalgebruik, zoals ze dat noemen.

Zelfs al zit je de hele tijd te knikken en stel je gewoon de juiste vragen, je krijgt zo veel informatie.
Als de persoon dan naar buiten gaat, heeft hij het gevoel: "Nu is er 's één keer goed naar me geluisterd." Als hij dat gevoel mee kan nemen, is dat de beste reclame voor je organisatie.

Ik weet ook wel dat sommige mensen het moe zijn naar een vergadering of infosessie te komen,
waar ze weer hetzelfde gaan horen. En als ze dan vertrekken, blijven ze eigenlijk gewoon weer in de kou staan. Dus ik probeer ook m'n infosessies, maar ook alles wat ik aanbied aan de doelgroep, zo concreet mogelijk te maken. Dus als ze naar buiten gaan, hebben ze ook iets. Zo wordt je netwerk alleen maar groter en zeggen mensen ook: "Oké, als ik bij hem ga, dan weet ik dat het wel goed komt."

Want ik kan me ook opsluiten op m’n bureau en tienduizend brieven sturen en zeggen: "Ik vind niemand. De doelgroep is toch moeilijk te bereiken. Die willen niks. Het zijn allemaal dikke profiteurs en ze willen zich settelen in hun situatie."
Ik heb gekozen voor het andere. Ik weet gewoon hoe moeilijk het is, dat veel mensen de drempel ervaren om naar diensten te gaan, dat ze soms het geloof helemaal kwijt zijn in diensten. En ik krijg er heel veel energie van om naar die mensen toe te stappen. Want dat geeft mij energie. Dat is de keuze die ik genomen heb.

Gewoon op straat komen, uit je kot komen, mensen aanspreken. Ik heb hier vandaag tien mensen bij me gehad, met verschillende profielen. Ik heb bijvoorbeeld iemand gehad die aan de harddrugs zit. En die zegt: "Dat is wel een probleem bij ons." Als ik daar verder mee wil gaan, heb ik al de persoon
rond wie ik straks mijn acties kan bouwen. Uiteindelijk kent hij z’n vrienden die in die situatie zitten. Snap je? Hij is mijn toegangspoort, hij is de vertrouwenspersoon. Als ik hem ervan kan overtuigen
dat ik een meerwaarde kan betekenen voor hen, dan heb ik m'n mensen al. Zie je?
Dus elke potentiële persoon die bij je zit, kan je eigenlijk verder helpen om de doelgroep te bereiken. Zo zie ik het. Ik heb nooit ... - want die vraag overviel me - maar ik merk dat dat echt een probleem is bij heel veel diensten: “Hoe bereik je je doelgroep?” Soms heb ik zoiets van: “Hoe bereik ik m'n doelgroep niet?”
Ik wil wel even een time-out of zo. Of het wordt eigenlijk soms wel even te zwaar. Weet je?

Het is natuurlijk niet alleen een keuze van jezelf. De organisatie moet er ook achter staan en je de tijd en mogelijkheden geven om de straat op te gaan. Ik heb wel de luxe dat ik eigenlijk de straat ... dat ik de vrijheid krijg om te netwerken en de straat op te gaan. Maar ik kan me indenken dat bepaalde diensten minder de mogelijkheid hebben om de straat op te gaan en te netwerken. Maar op den duur wreekt zich dat, want uiteindelijk moet je heel veel geld uitgeven aan rekruteren, brieven sturen en noem maar op.
Dus eigenlijk raad ik elke organisatie aan om er goed over te waken dat je zeker die voeling met de mensen blijft houden. Dat je weet wat er leeft, en zeker op straat. Dat je buitenkomt en ook weet wat de behoeften van de mensen zijn. Want je kunt van alles bedenken en vorming in elkaar steken, en informatieve pakketten maken, maar als je niet weet welke behoeften er echt zijn, mis je sowieso je doelstelling. Daarom moet daar toch wel goed over gewaakt worden. En ik roep iedere werkgever op om de medewerkers toch wel de kans te geven om toch aan die twee poten te werken. Er moet administratief natuurlijk veel gebeuren, maar die feeling met de doelgroep moet er ook zeker zijn.

Als je zout water wilt, moet je naar de zee gaan, en het niet bij de Maas gaan zoeken. Je zoekt waar je het moet vinden.

 (Tekst in beeld)
Provincie Limburg
© Audiovisuele Studio - Provincie Limburg

Contactgegevens dienst

S-ement, Dienst voor Sociale Verbinding, Directie Mens
Universiteitslaan 1
3500 Hasselt

tel. 011 23 72 29
e-mail sement@limburg.be

Openingsuren

Het Provinciehuis is elke werkdag geopend van 9 tot 12 uur en van 13.30 tot 17 uur.